Η έλλειψη κινητικότητας και η θαλπωρή της τυραννίας

Η κοινωνική κινητικότητα είναι πρωταρχικό ζητούμενο σε μία σύγχρονη δίκαιη κοινωνία. Η δυνατότητα, όμως, για κοινωνικο-οικονομική ανέλιξη επηρεάζεται καθοριστικά από τη θέση αφετηρίας μας, το οικογενειακό μας περιβάλλον και την πρόσβαση που έχουμε στο ύψιστο αγαθό της εκπαίδευσης. Γι’ αυτό και σημαντικό πολιτικό πρόταγμα αποτελεί η εξασφάλιση ίσων ευκαιριών, έτσι ώστε τα άτομα να ξεκινούν, στο μέτρο του εφικτού, από την ίδια γραμμή αφετηρίας

Η ενισχυμένη εποπτεία και το νέο διακύβευμα

Μία ημέρα μόλις μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί «εξόδου από τα μνημόνια» δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ η Απόφαση 2018/1192 της Επιτροπής, με την οποία η Ελλάδα υπήχθη σε καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας» (επί τη βάσει του Κανονισμού 472/2013), συγχρόνως δε αποφασίσθηκε η λήξη της χρηματοδοτικής συνδρομής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM). Όλα αυτά, μάλιστα, έγιναν με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Κυβερνήσεως.

Πολιτική ευθύνη και μάταιες υπεκφυγές

Κατά την προεκλογική περίοδο, οι αρχηγοί των κομμάτων ζητούν επιτακτικά «να τους εμπιστευτούμε, να τους δώσουμε τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα, να τους αναθέσουμε την ευθύνη της διακυβέρνησης». Μόλις αυτό συμβεί, ο νικητής των εκλογών ευχαριστεί το εκλογικό σώμα για την εμπιστοσύνη, διακηρύσσοντας συγχρόνως ότι «γνωρίζει καλά πόσο βαριά είναι η ευθύνη που αναλαμβάνει, δεσμεύεται ωστόσο ότι δεν θα διαψεύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών».

Σταύρος Τσακυράκης, In memoriam: Μια σταθερή πυξίδα για όλους μας

Ο Καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης υπήρξε υπόδειγμα ήθους, ακεραιότητας, δημόσιας στάσης. Το παράδειγμά του ασκούσε και θα ασκεί απροσμάχητη επιρροή σε συνομήλικους και νεότερους. Ακόμη κι αν τον γνώριζε κανείς λίγο, αυτό ήταν πολύ· το λίγο από εκείνον ήταν πάντα πολύ.
 Διέθετε έναν πυρήνα αξιοπρέπειας, αρχών και αξιών αδιαπραγμάτευτο, ο οποίος έμεινε μάλιστα αλώβητος μέσα στον χρόνο.

Ο Trump και η θεσμική κρίση των ΗΠΑ

Η προεδρία Τραμπ προκάλεσε ευθύς εξαρχής έντονη ανησυχία, εντός και εκτός ΗΠΑ. Η ανησυχία καθ’ όλα εύλογη: ο πρόεδρος των ΗΠΑ συχνά-πυκνά αδιαφορεί για θεμελιώδη δικαιώματα, δείχνει έλλειψη σεβασμού στους θεσμούς και ιδίως τη δικαστική εξουσία, αλλά και χρησιμοποιεί έναν πρωτόγνωρα αμετροεπή πολιτικό λόγο.

Το δημοψήφισμα και το νόημα των λέξεων

Στην πολιτική δεν είναι σπάνιο να αθετούνται προεκλογικές υποσχέσεις ή να ανακαλούνται, εν όλω ή εν μέρει, βασικές προγραμματικές εξαγγελίες. Αυτό μπορεί να συμβεί, κατά βάσιν, είτε επειδή μετά την ανάληψη της εξουσίας επέρχονται απρόβλεπτα γεγονότα που ανατρέπουν εκ βάθρων τους αρχικούς σχεδιασμούς, είτε επειδή ο σχηματισμός που αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση αγνοούσε, ανυπαίτια, την πραγματική κατάσταση που παρέλαβε.

Προστασία δεδομένων: η μη συναίνεση ως (προστατευτική) προεπιλογή

Φαντάζομαι ότι το δημοφιλέστερο μήνυμα που όλοι λαμβάνουμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο τις τελευταίες εβδομάδες αφορά στην προσαρμογή διαφόρων φορέων στο νέο θεσμικό πλαίσιο του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία των Δεδομένων (ΓΚΠΔ).

Δημοσιονομικό κεκτημένο και εθνική αυτοδέσμευση

Κατά πάσα πιθανότητα, από τον ερχόμενο Αύγουστο η πατρίδα μας θα εξέλθει από το μνημονιακό σύστημα επιτήρησης και θα περάσει σ’ ένα καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας». Δεν θα υπάρξει, ασφαλώς, κάποια «καθαρή έξοδος», αλλά μία συνέχιση της επιτήρησης με άλλα μέσα –άνευ όμως χρημάτων–, σε συνδυασμό με μία μερική αυτονόμηση της χώρας στο πεδίο άσκησης οικονομικής πολιτικής.

Η Ελλάδα όπως η Σικελία;

«Αγαπητέ μου, αυτό που θέλουν οι Σικελοί είναι ένας ύπνος, ένας βαθύς ύπνος, και πάντοτε θα μισούν αυτούς που θέλουν να τους ξυπνήσουν.» Τα λόγια ανήκουν στον Σικελό πρίγκιπα Σαλίνα, τον πρωταγωνιστή της θρυλικής ταινίας «Ο Γατόπαρδος» του Βισκόντι (που βασίσθηκε στην ομώνυμη νουβέλα του Τομάζι Ντι Λαμπεντούζα)

Δωρητές οργάνων από προεπιλογή ή από επιλογή;

Αλήθεια, πόσοι γνωρίζουμε ότι στη χώρα μας είμαστε όλοι δωρητές οργάνων, εκτός αν δηλώσουμε ρητώς την αντίρρησή μας; Κι όμως, έτσι έχουν κατ’ αρχήν τα πράγματα: σύμφωνα με το άρ. 9 παρ. 2 ν. 3984/2011 –όπως τροποποιήθηκε προσφάτως με το άρ. 260 παρ. 2 ν. 4512/2018–, «η αφαίρεση ενός ή περισσότερων οργάνων, ιστών και κυττάρων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται: α) με τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειας εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του…».